نوشته حاضر در مورد همه کسانی که روزه می گیرن عمومیت نداره , فقط پیرامون عادت های ناخوشایند یا تظاهرگونه دسته ای از افراد نوشته شده که به هر دلیلی ادعای انجام این واجب دینی رو دارن.

با شروع هر دوره ای از مناسب های اینچنینی مثل ماه رمضان صحنه ها و رفتارهایی از بعضی ها در اطراف دیده می شه که به دلیل دور بودن بیش از حد اونها از نفس عمل و محتوای این مناسب ها و فرایض خیلی خوشایند نیستن.

روزه خواری در جمع افرادی روزه دار به هر دلیلی که صورت بگیره حتی اگه کاملا هم شرعی و با دلیل منطقی باشه باز هم چهره خوشایندی نداره , روزه خواری افرادی متظاهر در خفا از اون هم بدتر.

دهن خیلی ها برای خوردن و آشامیدن بسته هست ولی هزار جای دیگه اونها برای گناه کردن باز , برای اونها انگار روزه گرفتن فقط تحمل گرسندگی و تشنگیه.

روزه علاوه بر اینکه انجام فرمان خدا از اذان صبح تا اذان مغرب و پرهیز از انجام کارهایی هست که روزه رو باطل می کنه , همچنین تمرینی برای تقویت روحیه صبر در برابر مشکلات , ایستادگی در مقابل گناهان , نادیده گرفتن خیلی از نیازهای طبیعی و دنیایی , صرف زمان و فکر بیشتری برای پرداختن به امور روحانی و روحی , آگاهی و آشنایی و لمس سختی هایی که برای افراد گرسنه و نیازمند جامعه وجود داره و … هست , نه موقعیتی برای لحظه شماری رسیدن زمان اذان مغرب و رسیدن به وضعیت شکم خالی.

ممکنه دسته ای از افراد به تناسب خواسته های خودشون بخش یا بخش هایی از یک واجب رو حذف یا کم و زیاد کنن , دلیل هایی رو هم برای این منظور بیارن که حتی خودشون هم قبول نداشته باشن.

باور عده ای اینه که به فرض گرسنه موندن شکم در ساعت هایی از شبانه روز و خوندن چند رکعت نماز هم کنار اون برای اینکه روزه دار خطاب بشن کافیه و همین به خودی خود حجم وسیعی از گناهان گذشته شون رو کمرنگ و پاک می کنه , بماند که غیر اینها هرکار دیگه ای هم که خواستن انجام می دن , دست خودشون رو هم تو کل سال برای گناه کردن به امید پاک شدن همه اونها در ماه رمضان و یا به عبارتی صفر شدن کنتر گناه باز می ذارن.

نمازخونه ها این روزا پذیرای نمازگزاران بیشتری نسبت به سایر روزها و ماه های سال هست , چهره هایی تازه تو چنین فضاهایی دیده می شن و حتی چهره هایی که تا پیش از این به واقع نمی دونستن جهت قبله از کدوم سمته.

همه مسلمان ها معتقدن که قرآن گفتار خداست , حالا اینکه چرا عده ای تو این ماه یا ماه های دیگه با شرکت تو مجالس و محافل قرآن خوانی بدون اینکه به معنای این نوشته ها هم توجهی داشته باشن فقط صرفا به مطالعه روزنامه وار اون به شکل های مختلف اکتفا می کنن نمی دونم , بدتر از همه ممکنه چنین گردهمایی هایی رو به جایی برای غیبت گویی و نشر نادرسته ها آلوده کنن.

صدا و سیما که یکی از وظایف مهمه ش به تصویر کشیدن زندگی عام مردم کشور برای یکرنگ شدن با اونهاست در جاهای زیادی برای به تصویر کشیدن زندگی مردم , اوضاعی رو نشون می ده که هیچ تناسبی با زندگی عام مردم این کشور نداره , مثلا سفره هایی فوق العاده رنگین سحر و افطار که به درستی توی خیلی از خونه ها پیدا نمی شه.

مطمئنا اگه محتوای اصلی روزه گرفتن به این بود که خیلی ها در سر سفره سحر و افطار خودشون اونقدر به خودشون برسن و در طول روز از فعالیتشون به حدی کم کنن که با خواب زمستونی خرس فرقی نداشته باشه , انقدر نگران میزان کالری و وزن از دست رفته شون باشن هیچ وقت چیزی به عنوان روزه بر کسی واجب نمی شد , جز یه عده مرتاض و تارک دنیای بی نهایت بیکار.

اگر قرار بود روزه گرفتن برای کاهش وزن و رسیدن به تناسب اندام باشه پس هیچ فرد لاغری هم نباید روزه می گرفت.

اگه قرار باشه ثوابی هم به این منظور به کسی برسه هیچ وقت ثوابی کارمندی که تو این هوا تو اطاق دربسته خودش باد کولر می خوره و چندتا نامه ساده امضا و ایندکس می کنه با کارگری که زیر نور آفتاب با دمای بالای ۴۰ درجه سانتیگراد کار می کنه برابر نیست.

می گن ماه رمضان ماه برکت و مهمانیه خداست , ترسم از اینه که این ماه رمضان هم مثل ماه رمضان سال های گذشته بیاد و بره و ما چیز مناسبی ازش برای خودمون بر نداریم.

ترسم از اینه که این فرموده پیامبر:

کسی که شب بخوابد در حالی ‌که همسایه او گرسنه است , مومن نیست.

شامل حال ما بشه.

ماه رمضان نقطه شروع دوباره ای برای اصلاح و بهتر زندگی کردنه نه زمانی که صرفا باید یه جوری بگذره.

بدون در نظر گرفتن همه ارزش ها و اصول دینی , باز هم به نظر نمی رسه گزینش و پخش سریال هایی با درونمایه ای متضاد با فرهنگ عام جامعه ایرانی برای این مخاطب کاملا تصادفی و بدون هیچ گونه هدفمندی صورت گرفته باشه.

سریال هایی که عمدتا دارای ژانری خانوادگی و سرگرمی هستن و به مضمون هایی می پردازن که مخاطب اونها عملا نمی تونه هیچ وجه اشتراکی بین ارزش های اونها با ارزش های اعتقادی و حتی (در خیلی از داستان ها) ارزش های انسانی خودش پیدا نمی کنه.

وقتی با خیلی از بینندگان سریال های این شبکه تو محیط کار یا در بین اطرافیان صحبت می کنم اونها بیشتر از هرچیزی به سرگرم کننده بودن این سریال ها اشاره می کنن , خیلی هاشون کاملا در جریان داستان این سریال ها هستن و از مواردی که در خلال این داستان ها اتفاق می افته به عنوان بخشی از این سرگرمی یاد می کنن , مواردی که تا پیش از این شاید حتی با کراهت هم از اونها نامی نمی بردن.

تجاوز فرد به کسی که بهش اعتماد کرده , روابط پنهانی همسر با جنس مخالف , مستی تا سرحد از دست دادن اختیار , لوندی , لودگی , هرزگی و … از جمله کلی ترین مسائلی که هستن که جزوی از این سرگرمی به حساب می یان , مسائلی که خیلی از اونها حتی از جنبه انسانی هم قبیح و کریه بوده و هست.

مسلما در این قضیه آسیب پذیرترین افراد , افرادی هستن که در لحظه تماشا و انس گرفتن با شخصیت های این داستان ها در وضعیت شکل گیری و تکامل شخصیت و روحیاتشون به سر می برن , قدرت درک درستی و نادرستی همه خوبی ها و بدی ها برای همه ما حتی اگر به سن بلوغ و رشد هم رسیده باشیم به یک اندازه نیست.

البته با همه این تفاسیر گناه سازمان عریض و طویل صدا و سیمای ما هم در جای خودش محفوظه که با انجام نوع دیگری از گزینش ها به امر مخاطب پرانی عام پرداخته , بطوریکه به واقع نمی شه غیر از مواردی فوق العاده انگشت شمار چیز جذابی در بین برنامه های اون پیدا کرد.

هدف از نگارش این نوشته به هیچ وجه تشویق به منع تماشای برنامه و سریال های این شبکه ماهواره ای نیست , هدف از این نقد سربسته فقط گزینش درست از بین گزینش شده ها (برای ما) بود.

برای چرای این مسئله چند فرضیه کلی وجود داره:

• تا قبل از اعمال هر محدودیتی لزوم به خودکفایی رسیدن برای تولید , تبدیل یا ارائه اون خدمت خاص مهم فرض نمی شد. (خواب خرگوشی)
• انجام کارهای مربوط به تولید , تبدیل یا ارائه اون خدمت خاص از نظرهای مختلف و منجمله اقتصادی بدون بهره گیری از واردات و توسل به غیر برای ما به صرفه نبود.
• دانش و امکانات کافی برای انجام کارهای مربوط به تولید , تبدیل یا ارائه اون خدمت خاص در داخل وجود نداشت.
• و …

با محتمل تر بودن هرکدوم از این فرضیه ها یا هر فرضیه دیگه ای در این زمینه , معمولا یکی از مهمترین سوال ها در این زمینه همیشه بی جواب می مونه که:

چرا حالا و بعد از اعمال این محدودیت (ها) باید به فکر رسیدن به خودکفایی در اون مورد خاص باشیم؟

دوستانی هم برای دلگرم کردن سایرین هر از چندی با بی اهمیت نشون دادن این محدودیت های صورت گرفته اونهارو بی اثر قلمداد می کنن یا حتی عاملی برای رسیدن به خودکفایی.

اطلاعات بیشتر:

• تحریم های علیه ایران

حتی یه بچه کوچک هم سعی می کنه قبل از انجام هرکاری بسنجه که آیا کارش درسته یا نه , این یعنی اینکه سعی می کنه خوب و بد رو از هم جدا کنه.

معمولا همه آدم ها و یا بطور کلی تر هر موجود زنده ای می خواد در مقابل چیزی که از دست می ده چیز تازه تر و مناسبتری رو بدست بیاره ولی بعضی آدم ها چکار می کنن؟ در مقابل از دست دادن و فدا کردن سلامتی جسم و روح و مال و آبرو و … خودشون چی رو طلب می کنن؟ از همه این چیزها هزینه می کنن کاری کنن که خودشون هم می دونن تهش هیچ چیز جالبی برای باقی موندن وجود نداره.

بهش می گن اعتیاد ولی چیزی برای معتاد شدن وجود نداره , هیچ اعتیادی نمی تونه جلوی قدرت فکر و تمرکز و اراده آدم رو بگیره , این یه عادت زشته , بقیشم هرچی هست یه بهانه ساده برای نپذیرفتن مسوولیت هاست.

گاهی احساس کنجکاوی آدم رو به سمتی می کشونه که شیطنت کنه و یه تجربه کوچکی از هرچیزی داشته باشه , حتی چیزهایی که خوب نیستن , خدا نکنه اراده طرف یه مقدار سست باشه که دیگه منصرف کردنش با خداست , غافل از اینکه هزینه هر تجربه کوچکی همیشه هم کوچک نیست.

پیام های بازدارنده و آموزش هایی که خیلی جاها برای پیشگیری و ترک وجود داره به اندازه قدرت اراده خود طرف موثر نیست.

با پیشرفت هایی که اطرافمون در جریانه مواد سنتی و گیاهی گذشته جای خودشون رو به مواد صنعتی و شیمیایی و … حال دادن ولی اشتباه کردن هیچ وقت نمی تونه نشونه بزرگ شدن و پیشرفت کردن باشه.

این راه به هیچ وجه قشنگ نیست , نیازی به تجربه برای اثبات این مدعا هم نیست , از قدیم می گن آزموده را آزمودن خطاست.

عده ای رفتن تا ما بمونیم , سختی خیلی چیزهارو به جون خریدن تا ما سختیش رو نچشیم , ساده رفتن و بی ادعا , برخلاف خیلی های دیگه که سختی اون شرایط و روزگار رو ندیدن و نچشیدن , پر از ناخالصین و ادعای هزار کار نکرده رو دارن , شاید برای منافع خودشون حتی از نام و یاد اونها و روزگارشون سوء استفاده کنن ولی حقیقت هیچ وقت تغییر پیدا نمی کنه.

شاید به هزار دلیل رفته باشن ولی بزرگترین اونها غیرت و غرور خودشون بود , نه دلیل هایی که امروزه خیلی ها برای درست نشون دادن خودشون به اونها نسبت می دن , حالا خیلی هاشون نیستن که از حقشون دفاع کنن ولی باز این حقیقته که هیچ وقت تغییر پیدا نمی کنه.

امروز شرایط راحتی نداریم ولی اگه اونها نمی رفتن همینقدر رو هم نداشتیم , فراموش نکنیم بیرون از این گود کسی هیچ وقت دلش برای ما نمی سوزه.

یاد همشون گرامی , یاد همه اونهایی که رفتن و نموندن تا نتیجه کارشون رو ببینن , یاد همه اون برادرها , پدرها , یاد همه اون محمدها و …

امنیت و عدالت اجتماعی
امنیت اخلاقی
امنیت شغلی
و …

می دونی یه لقب ساده مثل خادم چه مسوولیت سنگینی برای اون به اصطلاح خادم به همراه می یاره؟
می دونی تو فکر من که مثلا یه جوون این کشورم از صبح که از خواب بلند می شم تا شب که دوباره به خواب می رم چه غوغایی به پاست؟
می دونی ۷۰ و خوردی میلیون نفری که قراره خادمشون باشی ممکنه چه انتظارهایی ازت داشته باشن؟
می دونی؟

برای خیلی ها فرقی نمی کنه رنگ کیک زرد واقعا زرد باشه یا هر رنگ دیگه ای , خیلی ها نمی دونن و حتی فرصت این رو ندارن که فکر کنن این هسته ای که می گن هسته زردآلوئه یا چیز دیگه.

ارزش علم سر جای خودش محفوظه ولی نیازهای اصلی هر انسانی در درجه اول خوراک , پوشاک و مسکن هست , من هنوز شکمم گشنست , فکر کجایی؟!

فردا ۱ فروردین (۲۱ مارس) هم با مصوبه ۴ اسفند ۱۳۸۸ (۲۳ فوریه ۲۰۱۰) مجمع عمومی سازمان ملل به عنوان روز جهانی عید نوروز , با ریشه ایرانی به رسمیت شناخته شده.

امیدوارم سال نو برای همه شروعی دوباره برای بهتر شدن و بهتر بودن باشه.

دیروز تو وب سایتی چشمم به متن نوشته تاثیرگذاری افتاد که چند سال پیش (اگه درست یادم باشه اواسط سال ۸۲ بود) کلیپ فلشی از اون رو از جایی با نام یک حقیقت دریافت کرده بودم , هرزمان که این کلیپ ساده فلش رو می دیدم و متنش رو می خوندم بی اختیار بغضم می ترکید.

شاید برای بعضی از دوستان تازگی داشته باشه شایدم نه , ولی تو مرور خاطرات گذشته هم می شه چیزای ارزشمندی رو پیدا کرد که حقیقت وجودیشون هیچ وقت کمرنگ نمی شه.

اگر همه جمعیت روی زمین ۱۰۰ نفر باشد , با نسبت هایی که امروز وجود دارد خواهیم داشت:

• ۵۷ نفر آسیایی , ۲۱ نفر اروپایی , ۸ نفر افریقایی و ۶ نفر امریکایی (از آمریکای شمالی و جنوبی)
• ۵۲ زن و ۴۸ مرد
• ۳۰ نفر سفید پوست اند و ۷۰ نفر رنگین پوست
• ۳۰ نفر مسیحی اند و ۷۰ نفر مسیحی نیستند
• ۶ نفر ۵۹% کل ثروت دنیا را دارند که از امریکای شمالی هستند
• ۸۰ نفر در فقر زندگی می کنند
• ۵۰ نفر از سوء تغذیه خواهند مرد
• ۷۰ نفر می توانند بخوانند
• فقط ۱ نفر تحصیلات عالی دارد
• فقط ۱ نفر کامپیوتر دارد

اگر شما:

هرگز مرگ خویشاوندی را در جنگ ندیده اید , اگر هرگز بَرده نبوده اید بدانید , اگر هنوز شکنجه و آزار نشده اید بدانید که از ۵۰۰ میلیون نفر خوشبخت ترید!
اگر خوراکتان را در یخچال نگه می دارید و پوشاکتان را در کمد , اگر سقفی بالای سر دارید و جایی برای خواب , از ۵۷% کل جمعیت دنیا ثروتمندترید!

پس قدر خود را بدانید! و حداقل کمی شکرگذار خدا باشید.

اگر امروز که بیدار شدید بیشتر احساس سلامت کردید تا مریضی ، شما خوشبخت تر از یک میلیون نفری هستید که تا آخر این هفته بیشتر زنده نیستند.
اگر هیچ وقت خطر جنگ را تجربه نکرده اید و تنهایی زندان را حس نکرده اید , در شمار ۵۰۰ میلیون نفر آدم خوشبخت دنیا هستید.
اگر می توانید در یک جلسه مذهبی شرکت کنید بدون اینکه اذیت و آزار، دستگیری ، شکنجه و وحشت از مرگ داشته باشید خوشبخت تر از سه میلیون نفر در جهان هستید که با ترس و لرز و بیم از مرگ در مراسم مذهبی شرکت می کنند.
اگر در جیب یا کیف خود پول دارید و می توانید گاهی کمی پول خرج کنید ، جزو ۸ درصد آدمهای پولدار دنیایید.

و …

در نگارش این نوشته مورد استفاده قرار گرفته:

• پارسی طب مرجع طب سنتی ایران

حالا چرا روی عنوان زنده بودن هم تاکید دارم؟! عده ای از ما فرصت زندگی کردن داریم ولی عده ای دیگه فقط فرصت زنده بودن , کیفیت زندگی هرکدوم از ما نشون می ده که آیا فقط زنده ایم یا زندگی هم می کنیم.

عده ای از ما که فقط زنده ایم باید برای این زنده بودن تو هر دوره ای اقساطی رو بپردازیم , هدف از پرداخت این اقساط , فقط بخش مادی زندگی نیست , هدف نداشتن مالکیت قطعی روی امکانات و شرایط زندگیه , نداشتن مالکیت روی کار , مسکن یا حتی اون به اصطلاح زندگی.

روشنه که وقتی فکر آدم همیشه مشغول و درگیر تامین اولین و اساسی ترین نیازهای زندگیش باشه فرصت و انرژی پرداختن به سایر نیازهای طبیعی و حقوق انسانی خودش رو از دست می ده , شاید تحمیل این زنده بودن به ما (به جای موهبت زندگی کردن) وسیله و روشی برای محدود کردن و اعمال کنترل بیشتر بر ما بوده باشه تا مبادا فکرمون برای چیزی بیشتر از نیازهای اساسیمون هم بتونه کار کنه.

و …

بازم بگم؟!

همیشه همه پرباری در گذشته , افتخارآفرینی در حال و درخشانی در آینده برای من , تاسف باری در گذشته , سرافکندگی در حال و سقوط در آینده برای دیگران

چند مدت قبل تو یه مصاحبه زنده تلویزیونی , فرد مصاحبه گر از یه بنده خدایی (که همه بدلیل جایگاه سیاسی ایشون خوب می شناسیمش) در مورد بحران اقتصاد جهانی و تاثیرات منفی اون روی اقتصاد ایران پرسیده بود , ایشون هم عدم داشتن تعامل اقتصادی ایران با دنیارو عامل مثبتی برای گرفتار نشدن اقتصاد کشورمون در جریان بحران اقتصادی جاری جهانی عنوان کرد.

نمی دونم آیا نداشتن تعامل اقتصادی با دنیا چیز خوبی هست یا بد که بگم اون هم برای من؟ یا برای دیگران؟

روشنه که همیشه همه چیزهای خوب باید برای من باشه و چیزهای بد برای دیگران !!!