وبلاگ مَمَلی

تو گشت و گذارهای اینترنتی چشمم به خبری از سایت خبرنگار افتاد که عنوان اون این بود :

GPRS برای باز کردن وب سایت نیست !

این خبر که در تاریخ ۳۰ دی ۱۳۸۷ و به نقل از همشهری در این سایت منتشر شده پیرامون اظهار نظر و گفتگوی معاون بازاریابی و امور مشتریان شرکت ارتباطات سیار ایران با خبرنگار ایسنا درباره سرعت پایین سرویس GPRS برای مشترکان همراه اول صحبت می کنه , از اونجائیکه اظهارنظر این مقام مسوول و نقدی که بعد از گفته ایشون منتشر شده جالب توجه بود تصمیم به بازتر کردن این قضیه گرفتم.

گفته این مقام مسوول:

حمید ضیایی پرور: محمدمهدی عطوفی ، معاون بازاریابی و امور مشتریان شرکت ارتباطات سیار ایران ، در گفت‌وگویی با خبرنگار ایسنا، درباره‌ سرعت پایین سرویس GPRS برای مشترکان همراه اول گفته: « نباید انتظار داشته باشیم که مثلا مردم با استفاده از این سرویس بتوانند برروی گوگل یک وب‌سایت باز کنند. چون این کار به هیچ وجه به نفع همراه اول نیست که چنین سرعتی را برای این سرویس در نظر بگیرد و به این منظور شرکت ارتباطات سیار ایران به زودی برنامه‌هایی را ارایه می‌دهد که این برنامه‌ها می‌تواند مشکل مشترکان را در این زمینه حل کند. به گفته‌ عطوفی به صرف دیدن وب‌سایت نمی‌توان گفت که سرعت سرویس GPRS بالا است یا پایین زیرا این دو موضوع به هم ربطی ندارند. »

نقدی بر این گفته:

سال ها است که مشترکان تلفن همراه در ایران در آرزوی اتصال به اینترنت به وسیله تلفن همراه هستند ، آرزویی که البته سال ها است در سایر کشورها و به تازگی در افغانستان نیز جامعه عمل پوشیده و برای مشترکان صبور تلفن همراه در ایران هنوز در پیچ و خم ۷ خوان شرکت ارتباطات سیار است . از گرانی تعرفه اینترنتی موبایلی ایران که بگذریم سخنان این مقام مسئول دولتی حکایت از نگرشی دارد که بر مبنای آن مردم تنها مجاز به دریافت قطره چکانی سرویس های پیشرفته هستند . در حالی که امروز زیر ساخت بسیاری از فعالیتهای الکترونیک در دنیا مانند بانکداری الکترونیک ، شهر الکترونیک و دولت الکترونیک مبتنی بر تلفن همراه است . ما در شرایطی سخن از توسعه فناوری اطلاعات در ایران می رانیم که در پیش پا افتاده ترین مسایل فناوری اطلاعات دچار مشکل هستیم و برای ارایه سرویس اینترنت موبایلی از آنها تعهد نامه و امضا می خواهیم تا دست از پا خطا نکنند . البته نگرانی های فرهنگی بسیار ستوده است و برای جلوگیری از آسیبهای اجتماعی باید تدابیر مناسبی اندیشیده شود اما تا کی می خواهیم مردم را صغیر فرض کنیم و برای آنها باید و نباید تعیین کنیم ؟

واقعیت این است که ما تکنولوژی را با آن چنان اعمال شاقه ای در اختیار مردم قرار می دهیم که خود آنها عطایش را به لقایش ببخشند . به عنوان مثال بنده که سر و کارم به طور شبانه روزی با اینترنت است پس از چند بار استفاده از GPRS به دلیل مشکلات عدیده ای که با آن داشتم از جمله سرعت پایین ، قطع و وصل دائمی ، باز نکردن ایمیل های مبتنی بر برخی پروتکل های جدید ، قیمت گران و بالاخره تحت پوشش نبودن همه مناطق فعلا ، از طلا گشتن پشیمان گشته ام و به همان مس قناعت نموده ام .

لازم می بینم یه چند نکته ای رو به عنوان نقد این گفته های گهربار بیان کنم , البته با در نظر داشتن این نکته که درستی این خبر هنوز رسما رد نشده.

معمولا همه سعی می کنن برای رقابت و همینطور پیشرفت بیشتر امکانات بیشتری رو هم با خدمات و کیفیت بهتر و قابل قبول تر در اختیار مصرف کننده خودشون قرار بدن تا علاوه بر بدست آوردن رضایتمندی مصرف کننده تو مسیر توسعه فعالیت های خودشون هم با مشکلات کمتری از نظر بازارپسندی و کاربرپسندی مواجه بشن , حالا سوال اینه که چرا شرکتی که چندین ساله داره به قول مسوولین خودش کمیت و کیفیت خدماتش رو بالا می بره دست به چنین اشتباهی می زنه؟

آیا فقط واگذاری سیم کارت و پر کردن بازار از اون و فروش بالای اون هرچقدر هم که باشه نهایت کار و آرزوی این مسوولین محترمه؟ اگه واقعا اینطوره که جای بسی تاسف داره چون این تازه اول کار و آرزوی خیلی سطحی و زودگذریه.

درسته که برای ایجاد و رایج کردن هر امکاناتی نیاز به وجود زیرساختی هست ولی آیا در این چند سالی که هر از چندی اون رو به عنوان سابقه کاری به رخ کاربر خودتون می کشین این زیر ساخت ها به اندازه کافی تامین نشده؟ اگه نشده پس این همه ادعا برای چیه؟

همیشه برای نشون دادن راه توسعه تو این کشور طرح هایی چند ده ساله ارائه می شد , اینبار هم دورنمای طرح سال ۱۴۰۴ هجری خورشیدی رو نشون می ده , سالی که به گفته خیلی از مسوولین “ایران باید الهام بخش در منطقه و … باشه” , آیا با این روند؟

همیشه دلیل اصلی کم کردن دسترسی خیلی چیزها عدم توانایی و قدرت درک و استفاده درست کاربر از امکاناتی بوده که در اختیارش قرار می گرفته که این موضوع هم در جای خودش بحث زیادی رو می طلبه , اینبار کاربر قدرت درک چه چیزی رو نداره؟

اگر واقعا دنبال راه توسعه هستین راهش اصلا این نیست.

از اینکه باب این موضوع رو باز می کنم واقعا ناراحتم ولی این یکی از دردهای عده ای از مردم کشور و سهمی از رکود اقتصاد کشور مائه , متاسفم که هر روزه باید چنین روندی رو در مورد یکی از تولیدات و محصولات استراتژیک بخشی از خاک این کشور ببینیم و هیچ جواب و راه حلی هم برای رفع اون پیدا نکنیم.

تا حالا حتما بارها اسم محصولات و تولیدات وارداتی زیادی به گوشتون خورده که از کشورهای دور و نزدیک روانه بازار مصرف ایران می شن , تو این نوشته بیشتر قصد دارم به روند واردات ستم گونه محصولات و تولیدات غذایی به کشور بپردازم , برای سایر واردات به کشور هم شاید روند تا حدودی شبیه به این باشه البته نه برای همه اونها.

تو بازار ما و بین محصولات غذایی اقلامی از خارج از کشور وارد می شن که بدلایلی مثل عدم هماهنگی بین تولید داخل و مصرف کننده اون در کشور یا به عبارتی اختلاف بین عرضه و تقاضا این واردات کاملا اجتناب ناپذیر هست و باید برای رفع نیاز مردم بهرحال از جایی صورت بگیره.

اما در مقابل بخشی از این واردات نه تنها از روی نیاز صورت نمی گیره بلکه باعث خراب شدن بازار و پر شدن بی اندازه و غیرضروری اون از محصول مورد نظر می شه که این هم باعث به خطر افتادن اقتصاد کشور و هم اقتصاد تولید کننده های داخلی می شه که چند دلیل عمده و نزدیک به ذهنتر اون رو در زیر بیان می کنم:

1. به فروش نرفتن تولید داخلی بدلیل پر بودن بازار از تولید خارجی.
2. بروز ضربه اقتصادی به تولید کننده داخلی بدلیل فروش نرفتن تولیداتش در بازار کشور.
3. خارج شدن بیهوده و غیرضروری ارز از کشور برای تهیه محصولی که مشابه یا بهتر از اون در کشور تولید شده بود.
4. پایین اومدن معنادار قیمت محصول مورد نظر تو بازار و تحمیل فشارهای مالی بیشتر به تولید کننده داخلی.
5. و خیلی ضررهای دیگه که آشکارا و یا غیرآشکارا به اقتصاد کشور وارد می شه.

باید توجه داشت که واردات به خودیه خود چیز بدی نیست و خیلی وقتها هم برای تامین نیاز لازمه ولی این مقوله هم باید اصولی و با مدیریت درست صورت بگیره , من کارشناس بخش اقتصاد کشور نیستم ولی این کار غیراصولی و غیر کارشناسی قسمتی از دردها یا بقول خودم حفره امنیتی اقتصاد , بازار و بخش وارداته.

اگه از تولید کننده داخلی ما برای داشتن تولید بیشتر و با کیفیت تر حمایت بشه , اگه پشتوانه ای برای رضایتمندی کسی که ثمره دسترنجش همپای بخش های سودآفرین دیگه کشور داره چرخ های توامندی این کشور رو می چرخه وجود داشته باشه , برای خیلی از محصولات نه تنها تولید داخل از نیاز بیشتر می شه که می تونیم صادرات اون محصول رو هم با مدیریت درست انجام بدیم (البته نه اینکه اول صادر کنیم و بعد برای خودمون کم بیاریم).

تولید کننده ای که پشتوانه نداره و حتی از واردات نابجای و غیراصولی محصول تولیدی خودش به اولین بازار فروشش ضربه می خوره چطور می تونه صادر کننده هم باشه؟

چرا به وقت به ثمر رسیدن محصول برنج کشور هرچقدر هم که تولیدش نتونه جوابگوی مصرف کننده باشه بازار بوسیله برنج تایلندی , پاکستانی , اروگوئه ای , عراقی و … پر می شه؟

چرا چای تولید داخل باید تو انبارها انبار بشه و خراب ولی چای اصل خارج و کشورهایی مثل سریلانکا تو بازار راحت در دسترس مصرف کننده قرار داشته باشه؟

چرا شکر باید انبار بشه تا نم بکشه ولی ازونطرف از کوبا وارد بشه؟

چرا مرغ پا کوتاه ایتالیایی به وقت عرضه مرغ داخلی به کشور وارد می شه؟

و خیلی چراهای دیگه …

اگه جواب اینه که چون قیمت و کیفیت محصول داخلی با هم تناسبی نداره , ریشه این درجه کیفیت و میزان قیمت باید اول تو تولید و بعد عرضه جستجو بشه که بی راه حل نیست.

وقتی کار و دسترنج زحمتکش این آب و خاک به این صورت جواب داده می شه اقتصاد رو دیگه واویلا.

امروز صبح با یکی از دوستانم به نام سعید (که تو پی نوشت معرفیش می کنم) برای خرید یک عدد سیم کارت دائمی دولتی راهی بازار شدیم تا بتونیم با گشتن و پرس و جو از چند مغازه و فروشندگی ملحقات تلفن همراه سیم کارت با اون کد و شماره ای که ایشون مدنظرش بود رو پیدا کنیم چون ایشون هم از چند روز قبل به همین قصد و نیت شماره قبلیه خودش رو واگذار کرده بود.

تو این گشت و گذار دوباره با بعضی عبارت های (اگه بگم جدید دروغ گفتم) خارق العاده و باورهای نادرست که ساخته و پرداخته جمعی بازاری هست و خیلی از اونها هنوز تو بخش آزمایش صحت و سقم مطلب موندن برخورد کردم.

یکی از این عبارت های خارق العاده که معلوم نیست سبز شدنش از کجا بوده استفاده از عبارت سیم کارت ثابت به جای عبارت سیم کارت دائمیه , برای دسته ای از این قشر زحمتکش و فهمیده جامعه چیزی به نام سیم کارت دائمی شناخته شده نیست , همینطور عنوانی چون ارتباطات سیار , برخورد و نگاه اونا تو لحظه شنیدن چنین عنوانی از مشتری مثل اینه که تا حالا چنین چیزی رو نه شنیدن و نه به عمرشون دیدن , حالا بماند که اگه شما ازشون بپرسین سیم کارت دائمی دولتی یا سیم کارت دائمی ارتباطات سیار دارین دیگه چقدر ممکنه یکه بخورن.

امروز وقتی از یکی از فروشنده های ملحقات تلفن همراه همین مسئله رو جویا شدم که آقا این ثابت که شما می گین چیه؟ فکر کنم به طرف خیلی بر خورد چون سریع مقابل این پرسشم جبهه گرفت که اون قدیمیا که بوده بهش می گن ثابت , به این جدیدا می گن همراه اول , جالب اینجاست که این عزیز منظورش از سیم کارت همراه اول همون سیم کارت اعتباری دولتی بوده چون هی به پاکت اون اشاره می کرد و نشونش می داد.

گفتم اون ثابت که شما می گین به شماره های تلفن ثابت می گن مثل تلفن خونه , یه بابایی که معلوم نیست پشت پرده داشت چکار می کرد سرشو آورد بیرون و با یه لحن شاکی گفت آقا جر و بحث نکن با ما , گفتم آقا جر و بحث چیه؟ دارم ازتون سوال می کنم , بعدش اون طرف اولی یه جوری قضیه رو ماست مالی کرد که ما نمی دونیم و این اسم رو مخابرات روش گذاشته و … سوال دیگه منم که پرسیده بودم اگه این شماره ها ثابت هست پس چرا وقتی بدهیش بالا می ره و مدتی از قطع بودنش می گذره به مناقصه گذاشته می شه هم بی جواب موند.

این قضیه تموم شد و اومدیم بیرون به این دوستم گفتم این بنده خدا فکر کنم هنوز عبارتی چون تلفن ثابت و سیار هم به گوشش نخورده بود.

مطلبی که عنوان کردم اونقدر مهم نبود که بخواد بحثی رو ایجاد کنه ولی متاسفانه خیلی وقتا دیده شده کسایی رفتن چیزی رو شروع کردن و دست به کاری زدن که جدا هیچ اطلاعاتی از کمیت و کیفیت و حتی ساده ترین و بنیادی ترین مسائل اون ندارن , خیلی وقتا دیدم تو همین بازارها دسته ای آدم سودجو چیزهایی رو باب می کنن که وجدانا هیچ صحتی نداره و حتی به گفته یکی از همکاران اونها این مسائل رو خود مغازه دارا به وجود می یارن تا سود بیشتری کسب کنن , مثل قضیه TCI و MCI بودن سیم کارت دائمی دولتی (یا همون ارتباطات سیار یا همراه اول یا هرچی که شما اسمشو بذارین).

نتیجه های اخلاقی از این قضیه و یادآوری چند نکته:

1. اگه کسی رو داری که وجودش برات عزیزه , به جان همون قسمت می دم وقتی تو کاری سررشته نداری (اگه بهش علاقه داری که هیچ , اگه نداری) اصلا طرفشم نرو چون به حق مثل … تو خیلی مسائلش تو گل گیر می کنی.
2. برای پول در آوردن به هر شیوه ای متوسل نشو چون ممکنه اون کسی که طرف حسابته هم از یه چیزایی سر در بیاره که بعیدم نیست , اونوقت رسواییش پای خودته.
3. سیم کارت های دولتی بوسیله شرکت ارتباطات سیار که یکی از شرکت های عریض و طویل مخابرات مکرم هست تولید و عرضه می شه , این شرکت برای یه سری از مسائل چون داشتن یه برند تجاری کاربرپسندتر و نزدیک به ذهنتر و … چند مدت قبل نام تجاری همراه اول رو برای خودش انتخاب کرد.
4. بین خدمات ارائی و هزینه ها و … تو سیم کارت های دائمی قدیم از شرکت مذکور که نماد TCI تو قسمت نام اپراتور اونا نمایش داده می شه و سیم کارت های جدیدتر این شرکت که به جای اون نماد MCI به نمایش در می یاد هیچ تفاوتی وجود نداره , اختلاف قیمت اونا هم بخاطر اینه که اون بنده خدایی که رفته بود سیم کارت خشک اون رو چند سال قبل تو بازار آزاد خرید و خدا می دونه چقدر این وسط ازش سور زدن یا برای دریافت اون ثبت نام کرد و چند سال خدا تومان پولش تو حساب شرکت مذکور خوابیده بود و سود ناشی از اون معلوم نیست کجا رفته و کلی هم این وسط خون دل خورد تا بالاخره این سیم کارت حقیر به قرعش بیفته با قیمت بالاتری نسبت به حالا اینکار رو انجام داد , همین.

به شخصه سیم کارت هردو اپراتور اول و دوم رو تو بعضی از جاهایی که می رفتم از نظر قدرت آنتن دهی و خدمات بررسی کردم , شاید شبکه تحت پوشش اپراتور دوم که همون اپراتور خصوصیه و تحت نام تجاری ایرانسل تو ایران فعالیت می کنه تو بعضی منطقه ها به اندازه اپراتور دولتی گسترش پیدا نکرده باشه که دلیل اونم کاملا مشخصه , فقط کافیه در درجه اول یه نگاه به سابقه فعالیت هردوی این اپراتورها تو کشور بشه , حالا چرا همین اپراتور دولتی که وقت و بی وقت سنگ اون ۱۴ سال سابقه فعالیت خودش رو به سینه می زنه هنوز که هنوزه تو بعضی از منطقه های خود کلان شهری مثل تهران هنوز برای آنتن دهی ضعف داره؟

به جای این همه ادعا می شه کاری کرد که مشترکین و کاربرهای سرویس از کیفیت خدمات ارائه شده راضی تر هم باشن , به نظر من که اگه همین اپراتور دوم ظهور نمی کرد هیچ وقت الان الانا شرکت دولتی مجبور به گسترش بعضی از خدمات خودش و راه اندازی سرویس های جدیدی چون پیام چند رسانه ای (MMS) و دسترسی به اینترنت (GPRS) برای خطوط خودش نمی شد , ضمن اینکه برای عرضه سیم کارت های اون شاهد این همه کاهش قیمت نبودیم , هنوز یادمون نرفته که هر مشترک باید برای دریافت همین یه تراشه ساده چقدر به مخابرات می پرداخت.

پی نوشت: می تونم بگم سعید بهترین و قدیمی ترین دوست منه که تا حالا بیش از نصف عمرم باهاش رفاقت داشتم , ضمن داشتن یک نسبت فامیلی با ایشون , ما چند سال هم با هم همکلاسی بودیم و اینکه خیلی جاهارو دو نفری با هم رفتیم و خیلی کارهارو با هم انجام دادیم , در کل برادر.