وبلاگ مَمَلی

در آستانه یکسالگی شبکه فارسی۱ که از مرداد سال گذشته اقدام به پخش سریال های خارجی با دوبله فارسی برای داخل ایران و بعضی مناطق دیگه (در حال حاضر قاره اروپا , شمال قاره آفریقا و خاورمیانه) کرده تا این لحظه انتقادهایی رو هم از این شبکه ماهواره ای در مورد کیفیت و درونمایه سریال های در حال پخش به همراه داشته.

بدون در نظر گرفتن همه ارزش ها و اصول دینی , باز هم به نظر نمی رسه گزینش و پخش سریال هایی با درونمایه ای متضاد با فرهنگ عام جامعه ایرانی برای این مخاطب کاملا تصادفی و بدون هیچ گونه هدفمندی صورت گرفته باشه.

سریال هایی که عمدتا دارای ژانری خانوادگی و سرگرمی هستن و به مضمون هایی می پردازن که مخاطب اونها عملا نمی تونه هیچ وجه اشتراکی بین ارزش های اونها با ارزش های اعتقادی و حتی (در خیلی از داستان ها) ارزش های انسانی خودش پیدا نمی کنه.

وقتی با خیلی از بینندگان سریال های این شبکه تو محیط کار یا در بین اطرافیان صحبت می کنم اونها بیشتر از هرچیزی به سرگرم کننده بودن این سریال ها اشاره می کنن , خیلی هاشون کاملا در جریان داستان این سریال ها هستن و از مواردی که در خلال این داستان ها اتفاق می افته به عنوان بخشی از این سرگرمی یاد می کنن , مواردی که تا پیش از این شاید حتی با کراهت هم از اونها نامی نمی بردن.

تجاوز فرد به کسی که بهش اعتماد کرده , روابط پنهانی همسر با جنس مخالف , مستی تا سرحد از دست دادن اختیار , لوندی , لودگی , هرزگی و … از جمله کلی ترین مسائلی که هستن که جزوی از این سرگرمی به حساب می یان , مسائلی که خیلی از اونها حتی از جنبه انسانی هم قبیح و کریه بوده و هست.

مسلما در این قضیه آسیب پذیرترین افراد , افرادی هستن که در لحظه تماشا و انس گرفتن با شخصیت های این داستان ها در وضعیت شکل گیری و تکامل شخصیت و روحیاتشون به سر می برن , قدرت درک درستی و نادرستی همه خوبی ها و بدی ها برای همه ما حتی اگر به سن بلوغ و رشد هم رسیده باشیم به یک اندازه نیست.

البته با همه این تفاسیر گناه سازمان عریض و طویل صدا و سیمای ما هم در جای خودش محفوظه که با انجام نوع دیگری از گزینش ها به امر مخاطب پرانی عام پرداخته , بطوریکه به واقع نمی شه غیر از مواردی فوق العاده انگشت شمار چیز جذابی در بین برنامه های اون پیدا کرد.

هدف از نگارش این نوشته به هیچ وجه تشویق به منع تماشای برنامه و سریال های این شبکه ماهواره ای نیست , هدف از این نقد سربسته فقط گزینش درست از بین گزینش شده ها (برای ما) بود.

جشن نوروز , جشن نو شدن و شروع دوباره , یادگار ارزشمند گذشتگان بر همه و بخصوص بر هرکسی که به هر دلیلی نمی تونه تو این لحظه های بزرگ و قشنگ کنار خانواده خودش باشه مبارک باد.

فردا ۱ فروردین (۲۱ مارس) هم با مصوبه ۴ اسفند ۱۳۸۸ (۲۳ فوریه ۲۰۱۰) مجمع عمومی سازمان ملل به عنوان روز جهانی عید نوروز , با ریشه ایرانی به رسمیت شناخته شده.

امیدوارم سال نو برای همه شروعی دوباره برای بهتر شدن و بهتر بودن باشه.

روزی که بواسطه عشق و از خودگذشتگی در پذیرش فرمان خدا , حضرت ابراهیم برای قربانی کردن اولین فرزندش “اسماعیل” اقدام کرد , در ادیان مختلف الهی و بخصوص اسلام دارای ارزش زیادی شد , بدیهیه که وقتی کسی سال ها (به استناد از کتاب سِفر پیدایش ۸۶ سال) در انتظار داشتن فرزندی باشه فدا کردن اون در راه انجام فرمان خدا چیزی جز خلوص نیت و داشتن ایمان واقعی به فرمان خدا نمی تونه باشه.

این روز در نظر مسلمانان به حدی ارزشمنده که به عید قربان نام گرفت و در بعضی موارد از اون به عنوان بزرگترین عید مذهبی مسلمانان هم یاد می شه.

در این روز که دهمین روز از ماه ذی الحجه هست بر زیارت کنندگان کعبه در مراسم حج واجبه که بعد از به پایان رسیدن مناسک حج به یاد فرانبری حضرت ابراهیم , حیوانی رو در راه رضای خدا قربانی کنن , با توجه به بزرگ بودن عبادت حج در نظر مسلمانان , با موفقیت به پایان رسوندن مراسم اون برای هر زیارت کننده ای افتخارآفرینه.

در روز عید قربان خیلی از مسلمانان در سراسر جهان همپای زیارت کنندگان کعبه اقدام به قربانی حیوانی می کنن تا گوشت حاصل از اون رو بین گرسنگان و فقرا تقسیم کنند تا اونها هم به غذایی برسن.

اما اینکه چرا چنین عید بزرگی برای بعضی ها از جلوه ای برای ابراز خلوص نیت در انجام فرمان خدا و انفاق در راه رضای خدا به مراسمی برای همنشینی با خانواده و دوستان تبدیل شده تا جشن برای کبابخوری ایجاد بشه واقعا جای سوال داره , برای این دسته از افراد (اگه خودشون رو واقعا مسلمان هم می دونن) از اسلام چیزی جز مثل همون پوست گوسفند قربانی باقی نمونده.

پی نوشت: عید قربان رو به هر کسی که می دونه و می خواد بدونه که هدف از این قربانی دادن ها چیه تبریک می گم.