وبلاگ مَمَلی

1. کاربر نام دامنه ای رو در مرورگر خودش وارد می کنه.
2. مرورگر برای پیدا کردن آدرس IP اون نام دامنه به تامین کننده خدمات اینترنت (ISP) کاربر متصل می شه.
3. تامین کننده خدمات اینترنت اول سعی می کنه بوسیله اطلاعات نهان شده (Cashed Data) خودش پاسخی بده.
4. اگر پاسخی پیدا شد اون برمی گرده , از اونجائیکه تامین کننده خدمات اینترنت مسوول DNS نیست و فقط مثل ایستگاه تقویتی برای اون فعالیت می کنه , پاسخی مثل نامعتبر (non-authoritative) رو نشون می ده.
5. اگر پاسخی پیدا نشد یا خیلی قدیمی (قبل از TTL) بود , سپس DNS تامین کننده خدمات اینترنت برای پاسخ مستقیم دامنه به سرورهای نام (nameservers) متصل می شه.
6. اگر سرورهای نام ناشناخته باشن , تامین کننده خدمات اینترنت برای اطلاعات در سرورهای ریشه (root servers) یا سرورهای ثبت (registry servers) جستجو می کنه , برای پسوندهای .COM , .NET و .ORG با a.gtld-servers.net

نکته: اطلاعات کیست (whois) هرگز برای DNS استفاده نشده و خیلی اوقات نادرست و گمراه کننده هستن.

ترجمه این مقاله از خودم بود , اگر یه مقدار خوب ترجمه نشده دیگه باید به بزرگواری خودتون ببخشین.

در نگارش این نوشته مورد استفاده قرار گرفته:

• Free DNS service – Easy, web-based domain manager – ZoneEdit.com

ترجمه:

• وبلاگ مملی

برچسب ‌ها: اینترنت٬ تامین کننده خدمات اینترنت٬ ترجمه٬ دامنه اینترنتی٬ مرورگر

این نوشته در سه شنبه, اردیبهشت ۸م, ۱۳۸۸ در ۹:۴۰ ق.ظ و در زیر دسته بندی علمی, فن آوری. می توانید هر دیدگاهی به این نوشته را بواسطه خوراک RSS 2.0 پیگیری کنید. می‌ توانید یک دیدگاه بگذارید٬ یا بازتاب بفرستید از وب سایت خودتان.