وبلاگ مَمَلی

روزی که بواسطه عشق و از خودگذشتگی در پذیرش فرمان خدا , حضرت ابراهیم برای قربانی کردن اولین فرزندش “اسماعیل” اقدام کرد , در ادیان مختلف الهی و بخصوص اسلام دارای ارزش زیادی شد , بدیهیه که وقتی کسی سال ها (به استناد از کتاب سِفر پیدایش ۸۶ سال) در انتظار داشتن فرزندی باشه فدا کردن اون در راه انجام فرمان خدا چیزی جز خلوص نیت و داشتن ایمان واقعی به فرمان خدا نمی تونه باشه.

این روز در نظر مسلمانان به حدی ارزشمنده که به عید قربان نام گرفت و در بعضی موارد از اون به عنوان بزرگترین عید مذهبی مسلمانان هم یاد می شه.

در این روز که دهمین روز از ماه ذی الحجه هست بر زیارت کنندگان کعبه در مراسم حج واجبه که بعد از به پایان رسیدن مناسک حج به یاد فرانبری حضرت ابراهیم , حیوانی رو در راه رضای خدا قربانی کنن , با توجه به بزرگ بودن عبادت حج در نظر مسلمانان , با موفقیت به پایان رسوندن مراسم اون برای هر زیارت کننده ای افتخارآفرینه.

در روز عید قربان خیلی از مسلمانان در سراسر جهان همپای زیارت کنندگان کعبه اقدام به قربانی حیوانی می کنن تا گوشت حاصل از اون رو بین گرسنگان و فقرا تقسیم کنند تا اونها هم به غذایی برسن.

اما اینکه چرا چنین عید بزرگی برای بعضی ها از جلوه ای برای ابراز خلوص نیت در انجام فرمان خدا و انفاق در راه رضای خدا به مراسمی برای همنشینی با خانواده و دوستان تبدیل شده تا جشن برای کبابخوری ایجاد بشه واقعا جای سوال داره , برای این دسته از افراد (اگه خودشون رو واقعا مسلمان هم می دونن) از اسلام چیزی جز مثل همون پوست گوسفند قربانی باقی نمونده.

پی نوشت: عید قربان رو به هر کسی که می دونه و می خواد بدونه که هدف از این قربانی دادن ها چیه تبریک می گم.

• همیشه همه دانایی برای من , نادانی برای دیگران
• توانایی برای من , ناتوانی برای دیگران
• موفقیت و پیشرفت در همه زمینه ها برای من , شکست و پسرفت برای دیگران
• سلامتی برای من , بیماری برای دیگران (حتی از نوع آنفلوانزای نوع A یا به عبارتی همون آنفلوانزای خوکی خودمون هم که باشه)
• توسعه اقتصادی برای من , بحران اقتصادی برای دیگران (اشاره ای به این مورد هم در زیر آورده شد)
• بی نیازی و توانمندی برای من , نیازمندی و فقر برای دیگران
• باسوادی و فرهنگ بالا برای من , بی سوادی و بی فرهنگی برای دیگران
• هوشیاری به موقع پیش , هنگام و پس از وقوع بحران برای من , بی خبری و خواب خرسی برای دیگران
• عقل گرایی و محتواگرایی برای من , نفس گرایی و سطحی گرایی برای دیگران
• زندگی سالم و بدون هیچ نقطه کور برای من , فساد در همه زمینه ها برای دیگران
• راستی و درستی برای من , دروغ و نادرستی برای دیگران
• گزینش بهترین و کاراترین انتخاب ها برای من , گزینش بدترین و بی فایده ترین انتخاب ها برای دیگران
• وحدت برای من , تفرقه برای دیگران
• دوستی برای من , دشمنی برای دیگران

و …

بازم بگم؟!

همیشه همه پرباری در گذشته , افتخارآفرینی در حال و درخشانی در آینده برای من , تاسف باری در گذشته , سرافکندگی در حال و سقوط در آینده برای دیگران

چند مدت قبل تو یه مصاحبه زنده تلویزیونی , فرد مصاحبه گر از یه بنده خدایی (که همه بدلیل جایگاه سیاسی ایشون خوب می شناسیمش) در مورد بحران اقتصاد جهانی و تاثیرات منفی اون روی اقتصاد ایران پرسیده بود , ایشون هم عدم داشتن تعامل اقتصادی ایران با دنیارو عامل مثبتی برای گرفتار نشدن اقتصاد کشورمون در جریان بحران اقتصادی جاری جهانی عنوان کرد.

نمی دونم آیا نداشتن تعامل اقتصادی با دنیا چیز خوبی هست یا بد که بگم اون هم برای من؟ یا برای دیگران؟

روشنه که همیشه همه چیزهای خوب باید برای من باشه و چیزهای بد برای دیگران !!!

اگه در خاطر مبارکتون بوده باشه و عنایت داشته باشین پیشتر تو نوشته ای با عنوان لذت شراکت با دزد و دوستی با قافله تصویری از دست دادن دوست و برادر آقای هوگو چاوز رییس جمهور ونزوئلا با آقای باراک حسین اوباما رییس جمهور وقت ایالات متحده آمریکا قرار داده بودم.

تصویر فوق مربوط به حاشیه نشستی در ۱۸ آوریل ۲۰۰۹ در ترینیداد و توباگو هست که در اون آقای چاوز و آقای اوباما به گرمی دست یکدیگر رو فشرده و چند دقیقه ای رو به گفتگویی صمیمانه پرداختن , طبیعیه که خیلی ها از دیدار این دو رییس جمهور به ظاهر مخالف و خوش و بش اسپانیولی آقای اوباما با آقای چاوز در شگفت باشن و بعضی ها هم مثل خبرگذاری آسوشیتدپرس از اون به عنوان یه واقع خارق العاده یاد کنن.

آقای چاوز بعد از این دیدار و گفتگوی خارق العاده در مدح آقای اوباما چنین گفتند که:

فکر می‌کنم این دیدار یک لحظه بسیار خوب بود. به نظر من پرزیدنت اوباما در مقایسه با روسای جمهور قبلی آمریکا یک مرد باهوش است.

جالبه که همین آقا پیش از این در یک سخنرانی دیگه در مذمت آقای اوباما ایشون رو فردی جاهل خطاب کرده بودن !!!

آقای چاوز در آگوست سال ۲۰۰۰ و دو سال پیش از فروپاشی رژیم صدام اولین و آخرین رییس‌ جمهوری بود که پس از جنگ خلیج فارس در سال ۱۹۹۱ به عراق سفر کرده و بعد از دیداری با دوست و برادر صدام حسین از ایشون برای سفر به ونزوئلا دعوت به عمل آوردن.

چند سال بعد این دوست و برادر سوسیالیست در هربار سفر خودش به ایران مورد خوش آمدگویی هایی رسمی تر و باشکوه تر از جانب خیلی از مقامات رسمی دولت ایران قرار می گیره و یا برای دیدار و گفتگوی بیشتر به خدمتشون مشرف می شه.

رییس جمهور وقت ایران با بیان این نکته که ایران خانه دوم آقای چاوز رییس جمهور ونزوئلا هست , ونزوئلا رو هم متحد استراتژیک ایران می‌خونه.

آقای چاوز درتهران با به گردن انداختن چفیه , به شهدای جنگ ایران و عراق ادای احترام ‌می‌کنه.

این در حالیه که ایشون پس از اعدام صدام نه تنها از این رویداد تاریخی ناراحت شدن بلکه نهایت تاثر خودشون رو با محکومیت این اقدام صورت گرفته ابزار کردن , ایشون صدام رو سوسیالیستی خوندن که در راه مبارزه با آمریکا به شهادت رسید.

آقای چاوز در تهران بعد از بیان اینکه:

شیطان‌ های بزرگ را با کمک برادرم احمدی ‌نژاد شکست خواهیم داد.

واژه “انشاء الله” رو با تلفظ قابل قبولی بیان می کنه.

• آمریکا در نظر ایران شیطان بزرگه
• ایران برای آمریکا یکی از محورهای شرارته
• آمریکا حامی بزرگ صدام برای جنگ با ایرانه
• ایران تنفر خودش رو از صدام با نامیدن وی با عنوان صدام یزید کافر اعلام می کنه
• و …

در این بین فقط آقای چاوز و حفظ منافع ملی ونزوئلا همه طرف رو داشته و میون این همه تناقض و دیدگاه های مختلف موضعی منعطف و متغیر از خودش نشون داده.

راستی بگو بالاخره دوستی یا دشمن؟!