وبلاگ مَمَلی

در آستانه یکسالگی شبکه فارسی۱ که از مرداد سال گذشته اقدام به پخش سریال های خارجی با دوبله فارسی برای داخل ایران و بعضی مناطق دیگه (در حال حاضر قاره اروپا , شمال قاره آفریقا و خاورمیانه) کرده تا این لحظه انتقادهایی رو هم از این شبکه ماهواره ای در مورد کیفیت و درونمایه سریال های در حال پخش به همراه داشته.

بدون در نظر گرفتن همه ارزش ها و اصول دینی , باز هم به نظر نمی رسه گزینش و پخش سریال هایی با درونمایه ای متضاد با فرهنگ عام جامعه ایرانی برای این مخاطب کاملا تصادفی و بدون هیچ گونه هدفمندی صورت گرفته باشه.

سریال هایی که عمدتا دارای ژانری خانوادگی و سرگرمی هستن و به مضمون هایی می پردازن که مخاطب اونها عملا نمی تونه هیچ وجه اشتراکی بین ارزش های اونها با ارزش های اعتقادی و حتی (در خیلی از داستان ها) ارزش های انسانی خودش پیدا نمی کنه.

وقتی با خیلی از بینندگان سریال های این شبکه تو محیط کار یا در بین اطرافیان صحبت می کنم اونها بیشتر از هرچیزی به سرگرم کننده بودن این سریال ها اشاره می کنن , خیلی هاشون کاملا در جریان داستان این سریال ها هستن و از مواردی که در خلال این داستان ها اتفاق می افته به عنوان بخشی از این سرگرمی یاد می کنن , مواردی که تا پیش از این شاید حتی با کراهت هم از اونها نامی نمی بردن.

تجاوز فرد به کسی که بهش اعتماد کرده , روابط پنهانی همسر با جنس مخالف , مستی تا سرحد از دست دادن اختیار , لوندی , لودگی , هرزگی و … از جمله کلی ترین مسائلی که هستن که جزوی از این سرگرمی به حساب می یان , مسائلی که خیلی از اونها حتی از جنبه انسانی هم قبیح و کریه بوده و هست.

مسلما در این قضیه آسیب پذیرترین افراد , افرادی هستن که در لحظه تماشا و انس گرفتن با شخصیت های این داستان ها در وضعیت شکل گیری و تکامل شخصیت و روحیاتشون به سر می برن , قدرت درک درستی و نادرستی همه خوبی ها و بدی ها برای همه ما حتی اگر به سن بلوغ و رشد هم رسیده باشیم به یک اندازه نیست.

البته با همه این تفاسیر گناه سازمان عریض و طویل صدا و سیمای ما هم در جای خودش محفوظه که با انجام نوع دیگری از گزینش ها به امر مخاطب پرانی عام پرداخته , بطوریکه به واقع نمی شه غیر از مواردی فوق العاده انگشت شمار چیز جذابی در بین برنامه های اون پیدا کرد.

هدف از نگارش این نوشته به هیچ وجه تشویق به منع تماشای برنامه و سریال های این شبکه ماهواره ای نیست , هدف از این نقد سربسته فقط گزینش درست از بین گزینش شده ها (برای ما) بود.

به جرات می شه گفت این کم کم به یه روند کاملا عادی تبدیل شده که وقتی دسته ای از ت.ح.ر.ی.م ها اعمال می شن تازه عده ای که معلوم نیست تا حالا کجا و در حال انجام چه کاری بودن گفتگو در مورد لزوم رسیدن به خودکفایی در اون مورد (های) ت.ح.ر.ی.م شده خاص رو به پیش می کشن.

برای چرای این مسئله چند فرضیه کلی وجود داره:

• تا قبل از اعمال هر محدودیتی لزوم به خودکفایی رسیدن برای تولید , تبدیل یا ارائه اون خدمت خاص مهم فرض نمی شد. (خواب خرگوشی)
• انجام کارهای مربوط به تولید , تبدیل یا ارائه اون خدمت خاص از نظرهای مختلف و منجمله اقتصادی بدون بهره گیری از واردات و توسل به غیر برای ما به صرفه نبود.
• دانش و امکانات کافی برای انجام کارهای مربوط به تولید , تبدیل یا ارائه اون خدمت خاص در داخل وجود نداشت.
• و …

با محتمل تر بودن هرکدوم از این فرضیه ها یا هر فرضیه دیگه ای در این زمینه , معمولا یکی از مهمترین سوال ها در این زمینه همیشه بی جواب می مونه که:

چرا حالا و بعد از اعمال این محدودیت (ها) باید به فکر رسیدن به خودکفایی در اون مورد خاص باشیم؟

دوستانی هم برای دلگرم کردن سایرین هر از چندی با بی اهمیت نشون دادن این محدودیت های صورت گرفته اونهارو بی اثر قلمداد می کنن یا حتی عاملی برای رسیدن به خودکفایی.

اطلاعات بیشتر:

• تحریم های علیه ایران

این نوشته مال امروز نیست , مال دیروز هم نبود , مال همه روزهاست.

عده ای رفتن تا ما بمونیم , سختی خیلی چیزهارو به جون خریدن تا ما سختیش رو نچشیم , ساده رفتن و بی ادعا , برخلاف خیلی های دیگه که سختی اون شرایط و روزگار رو ندیدن و نچشیدن , پر از ناخالصین و ادعای هزار کار نکرده رو دارن , شاید برای منافع خودشون حتی از نام و یاد اونها و روزگارشون سوء استفاده کنن ولی حقیقت هیچ وقت تغییر پیدا نمی کنه.

شاید به هزار دلیل رفته باشن ولی بزرگترین اونها غیرت و غرور خودشون بود , نه دلیل هایی که امروزه خیلی ها برای درست نشون دادن خودشون به اونها نسبت می دن , حالا خیلی هاشون نیستن که از حقشون دفاع کنن ولی باز این حقیقته که هیچ وقت تغییر پیدا نمی کنه.

امروز شرایط راحتی نداریم ولی اگه اونها نمی رفتن همینقدر رو هم نداشتیم , فراموش نکنیم بیرون از این گود کسی هیچ وقت دلش برای ما نمی سوزه.

یاد همشون گرامی , یاد همه اونهایی که رفتن و نموندن تا نتیجه کارشون رو ببینن , یاد همه اون برادرها , پدرها , یاد همه اون محمدها و …