موضوعی که قصد دارم امروز در موردش بنویسم نقد و بررسی گفتگویی بین نشریه بایت (هفته نامه فن آوری اطلاعات روزنامه خراسان) و آقای علی مطهری نماینده مردم شبستر و رئیس کمیسیون مخابرات مجلس شورای اسلامی در خصوص مشکلات اینترنت و راهکارهای گسترش اون هست.
این گفتگو که حول محور پرسش ها و مطالبی چون:
- مشکلات ناشی از قطع احتمالی اینترنت
- مفهوم ضریب نفوذ اینترنت
- وضعیت پهنای باند اینترنت
- ضد ارزش بودن یا نبودن فضای سایبر بدلیل وارداتی بودن اینترنت
- رفع مشکل اینترنت در ایران با فرهنگ سازی برای آن
- پشتیبانی از اطلاعات موجود اینترنت کشور در شبکه های خارجی
- وضعیت اینترنت تلفن همراه “GRPS” در ایران
می پردازه , روشن کننده بعضی از ناشناخته های سیاست گذاری های مجلس , وزارت ارتباطات و فن آوری اطلاعات و دولتی هست که بخش بزرگی از راه پیشرفت خودش رو در آینده تو مجتمع کردن اطلاعات و ساماندهی به وضعیت اون و بروز بودن اطلاع رسانی ها و فعالیت های خودش می بینه.
اگه قصد مطالعه کامل مقاله این گفتگو رو دارین می تونین اون رو در این فایل مطالعه کنین.
byte_magazine_871116_page_02.pdf (1085 KiB, 181 hits)
در جایی از این مقاله و با تیتر درشت تر از بقیه نوشته گفتاری از این مقام مسوول که در پاسخ به پرسش:
اگر روزی به شما بگویند اینترنت به طور دائم قطع شده یا خواهد شد شما چه احساسی پیدا خواهید کرد؟
گفتند:
اگر اینترنت قطع شود هیچ اتفاق خاصی رخ نمی دهد زیرا ما هنوز به طور کامل به سیستم ها و شبکه ها متکی نشده ایم. اگر متکی بودیم خیلی مشکل ساز می شد اما در حال حاضر به نظر من اتفاق خاصی نمی افتد
نوشته شده , به دید و بیان این مقام مسوول جایگاه و نیاز به فن آوری های اطلاعاتی چون شبکه اینترنت در کشور ما اونقدر محدود و مقطعیه که حتی قطع دائمی اون هم نمی تونه اتفاق خاصی رو رخ بده و مشکل ساز بشه , فن آوری ای که نیاز به وجود و بکارگیری اون حتی در واحدهای کوچک صنعتی , تولیدی , خدماتی و حتی برای خیلی ها در منزل و برای انجام امور شخصی خودشون امری اجتناب ناپذیره برای یک کشور به بزرگی فرهنگ و توانمندی نهفته ایران اینقدر بی اهمیت و بی ارزشه که نبودنش هم تاثیری بر احساس ما نمی ذاره.
اگر به گفته این نماینده مجلس که رئیس کمیسیون مخابرات اون هم هست در کشور ما اتصال به اینترنت با استفاده از خطوط تلفن “Dialup” هم جزء ضریب نفوذ اینترنت دونسته می شه و اون هم در مقابل همه کشورها که این میزان رو بر اساس پهنای باند می سنجن آیا واژه ای بهتر از متاسفانه هم برای این فرق و فاصله می شه بکار برد؟
اگر قراره راه پیشرفتی هم باز باشه پس اعمال محدودیت , بالا بودن یا بردن هزینه ها در مقابل پهنای باندی که وضعیت خوبی نداره چه معنایی داره؟
شما می فرمایی:
کاربران همیشه نسبت به سرعت و کیفیت اینترنت گله دارند بر همین اساس , رغبت مردم و سیستم اجرایی برای استفاده از اینترنت کم است
شاید این هم راهیه برای فرهنگ سازی در مقابل وارداتی بودن اینترنت در کشور تا فضای سایبر به یک ضد ارزش تبدیل نشه , ولی آیا واقعا فرهنگ سازی اینه؟
قبول که باید روی هر پدیده وارداتی بخاطر وجود ناهمگونی هایی که تو فرهنگ سازنده و استفاده کنندش وجود داره یک فرهنگ سازی هم برای پالایش اون صورت بگیره ولی آیا ایجاد محدودیت و ناهماهنگی بین کیفیت و قیمت نوعی فرهنگ سازی به حساب می یاد؟
جا انداختن فرهنگ استفاده درست از هر پدیده تاثیر گذاری که می تونه همه گیر بشه اونقدرها هم کار سختی نیست , البته به شرط داشتن برنامه ریزی درست و کمی هم دلسوزی.
اینترنت به اداره و سازمان های ما راه پیدا کرد ولی آیا ذره ای از کاغذبازی اداری ما هم به سبب وجود و بهره گیری از این موهبت علمی کم شده؟
فقط نوع کاغذبازی ها و حالت اون کمی تغییر کرده , اساس کار هنوز هم برو شماره ثبت بگیر و برو رئیس زیرشو امضا کنه و … هست که هست.
وقتی نظام های اداری و سازمانی که باید قانونمند بودن و هماهنگ بودن از اونها به خانوار و زندگیه مردم جاری بشه هنوز فکر پرداختن و استفاده از امور سنتی اداره داری هستن از مردم دیگه چه انتظاری می شه داشت که قبوض مختلف از سیستم خانوار حذف بشه؟
این خیلی عادیه که تو چنین سیستمی پشتیبانی از اطلاعات موجود اینترنت کشور در شبکه های خارجی یا به عبارتی مشکل بیرون بودن اطلاعات هم مشکلی جدی نباشه چون این نوع طبقه بندی اطلاعات اونقدرها هم مهم به نظر نمی رسه که پشتیبانی از اون بخواد مهم باشه.
حتما مشکل چند سال گذشته چندتا از همین مرکزهای اطلاعاتی (Data Center) آمریکایی رو با تعداد زیادی از سایت های ایرانی و خصوصا سایت های سازمانی و دولتی ایرانی فراموش کردین که باعث از دست رفتن بخشی از اطلاعات این سایت ها , آبروی شرکت های پشتیبان اون مرکزهای اطلاعاتی در ایران و از دست رفتن سرمایه ها , افتخارات و … خیلی های دیگه شد رو هم فراموش کردین.
کار به جایی رسیده که حتی کسی که می خواد یه سایت شخصی هم راه اندازی کنه باید در مشخصات مرکز اطلاعاتی خودش و پشتیبان اون محل استقرار سرور رو هم جویا بشه که نکنه خدای ناکرده روزی به دلیل تحریم یا هر مشکل دیگه ای چندتا نوشته سادش به همراه فضایی که اجاره کرده بره هوا و از دستش خارج بشه , این یکی از مصادیق امنیت نشردهنده تو اینترنته ولی کو گوش شنوا.
وضع اینترنت ما که اینه دیگه در مورد اینترنت تلفن همراه صحبت نکنیم بهتره.
در 
در 
در 
در 
در 